لجن زار

آدمها آدمها آدمها
آدمها فقط برای این به وجود آمده اند، تا هروقت و هرجا دماغِ درازشان را بکنند توی ماتحتِ زندگی ات و اعصابت را جر وا جر کنند.
آدمها فقط وقتی پیدایشان میشود که حالت خوب است و داری کم کم یاد میگیری چطور با خودت و زندگی تخمی ات کنار بیایی و زندگی کنی، آن وقت سر و کله شان پیدا میشود و میرینند توی حالت. نقاط ضعفت را به رویت می آورند و تمام سعی شان را میکنند تا متوقف شی. چون داشتی تاتی تاتی میکردی تا خودت را از این لجن، و از این مرداب متعفن بیرون بیاوری و با خودت خوش بودی. بعد یکهو هیکلِ نحسشان را می آورند توی زندگی ات و نقطه ضعف ها و کمبودهایی که از آنها می رنجی را تف میکنند توی صورتت و بعد از اندوهت شاد میشوند. دلشان خنک میشود که آه دیدی توانستم. حالا که من متوقفم و یک لاشخورم، پس بگذار این بی نوای تنها مانده را که دارد کم کم حال خودش را خوب میکند را هم متوقف کنم. تا خفه خون بگیرد و دست از راه رفتن بردارد. بشود همان گهی که بود. تا آرام بگیرم.
بله آدمها این چنین هستند. و این چنین می رینند در زندگی ات. حتی وقتی کاری با آنها نداری، حتی وقتی در تنهایی ات غرقی و دلت را به هجویات زندگی بیهوده ات خوش کردی و سعی میکنی با خودت زندگی کنی، حتی وقتی کم کم شروع به راه رفتن میکنی؛ چنان می اندازندت که گویی هرگز راه نرفته بودی از اول.
بعد از این ماجراها، راستی راستی که چقدر تنهایم و چقدر سنگ نسبت به تمام آدمها. موجوداتی موذی و متعفن، که در ۹۹ درصد موارد، تنها و تنها و تنها به فکر خودشان هستند و دیگر هیچ.
بعد هم که تاثیر گه خوری هایشان را در تو می بینند، می آیند به غلط کردن میفتند که مرا ببخش که عذاب وجدان دارم. حتی بخشیدن را هم برای این می خواهند که آسوده شوند و دیگر عذاب وجدان نداشته باشند. یا اینکه تاثیر گه خوری هایشان را می بینند و هیچ گه دیگری نمیخورند. دست میکشند و راضی و خشنود از اینکه بار دیگر به زندگی ات ریدند، یک گوشه می نشینند و توقفت را نگاه میکنند.
و آرزو میکنند در دلشان، که در لجنزار زندگی ات بمانی و بپوسی و بمیری ذره ذره.
قانونی دارند که: اگر من در لجنزارم، پس چه بهتر که آدم های بیشتری را در لجنزار خودم بیاورم، و بهترین شکارها چه کسانی هستند؟ کسانی که تازه میخواهند از لجنزار بیرون بیایند! و باید دماغ درازمان را بکنیم توی ماتحتشان، تا دوباره برگردند سر جای اول.

گتسبی بزرگ...